«بهترین امر به معروف چیست؟»

همانطور که همه میدانیم هدف اصلی امام حسین (ع) در قیام عاشورا امر به معروف و نهی از منکر بود. در این پست میخـواهیم بگوئیم بهترین امر به معروف چیست ؟

شما اگر بخواهید به شکل غیرمستقیم امر به معروف بکنید ، یکی از راههــای‏ آن اینست که خودتان صالح و با تقوا باشید خــودتان اهل عمل و تقوا باشید . وقتی خودتان اینطور بودید مجسمه‏ای خواهید بود از امر به معروف و نهی‏ از منکر .

هیچ چیز بشر را بیشتر از عمل تحت تاثیر قرار نمی‏دهد . شما می‏بینید مردم از انبیاء و اولیاء زیاد پیروی می‏کنند ، ولی از حکما و فلاسفه آنقدرها پیروی  نمی‏کنند . چرا ؟ برای اینکه فلاسفه فقط می‏گویند ، فقط مکتب دارند ، فقط تئوری  می‏دهند ، در گـــوشه حجره‏اش نشسته است ،هی کتاب می‏نویسد و تحویل‏ مردم می‏دهد. ولی انبیاء و اولیاء تنها تئوری و فرضیه ندارند،عمـل هم‏ دارند . آنچه می‏گویند اول عمل می‏کنند . حتی اینطور نیست که اول بگویند بعد عمل کنند ، اول عمل می‏کنند بعد می‏گویند . وقتی انســــان بعد از آنکه‏ خودش عمل کرد ، گفت ، آن گفته اثرش چندین برابراست . علی بن ابی طالب می‏فرماید :  " هرگز شما ندیدید که امـــر کنم شما را به چیزی‏ مگر اینکه قبلا خودم عمل کرده‏ام . تــا اول عمل نکنم به شما نمی‏گویم . و من‏ هرگز شما را نهی نمی‏کنم از چیزی مگر اینکه قبلا خودم آنرا ترک کرده باشم‏ . چون خـــودم نمی‏کنم شما را نهی می‏کنم . « کونوا دعاه للناس بغیر السنتکم». " مردم را به دین دعوت کنید اما نه با زبان با غیر زبــــان دعوت کنید "    یعنی با عمل خودتان مردم را به اسلام دعوت کنید . انسان وقتی عمل می‏کند ، خودبخود با عمل خود جامعه را تحت تـــــاثیر قرار می‏دهد . فیلسوف معروف معاصر ژان پل سارتر حرفی دارد . البته حرف او تازگی‏ ندارد ولی تعبیری که می‏کند تازه است . می‏گـــــوید :" من کاری که می‏کنم‏ ضمنا جامعه خود را به آن کار ملتزم کرده‏ام " . و راست هم هست . هر کاری که شما بکنید ، کــــــار بد یا خوب ، جامعه خود را به آن کار ملتزم کرده‏اید ، خواه ناخواه کار شما موجی‏ به وجود می‏آورد ، تعهدی برای جامعه ایجاد می‏کند، بایدی است برای خود شما و بایدی است برای اجتماع شما . یعنی هر کاری ضمنا امر به اجتمــــاع‏ است و اینکه تو هم چنین کن وقتی من کاری می‏کنم ، زبان عمل من اینست‏ که برادر ! تو هم مثل من باش . هر چه هم بگویم مثل من نباش ، نمی‏شود . من هرچه به شما بگویم به قول من عمل کن ولی به کردار من کاری نداشته‏ باش ، فایده ندارد . شما نمی‏توانید به گفتار من توجه کنید ولی به کردار من توجه نکنید . آنچه در شما التزام و تعهد به وجود می‏آورد ، در درجه اول‏ کردار من است ، در درجه دوم گفتار من . هر مصلحی اول باید صالح باشد تا بتواند مصلح باشد . او باید برود پیش‏ ، به دیگران بگوید پشت سر من بیایید . خیلی فرق است میان کسی که‏ ایستاده و به سربازش فرمان می‏دهد : برو به پیش، من اینجا ایستاده‏ام،و کسی که خودش جلو می‏رود . و می‏گوید :من رفتم ، تو هم پشت سر من بیا . در مکتب انبیاء و اولیاء این را می‏بینیم . همیشه می‏گویند : " ما رفتیم " . علی می‏گوید من اول می‏روم بعد به مردم می‏گویم پشت سر من‏ بیایید . پیغمبر اسلام اگر در آنچه که دستور می‏داد اول خود پیشقدم نبود ، محال‏ بود دیگران پیروی کنند . اگر می‏گفت نماز و نماز شب خودش بیش از هر کس دیگر عبادت می‏کرد و اگر می‏گفت انفاق در راه‏ خداو گذشت و ایثار ، اول کسی که ایثار می‏کرد خودش بود .یعنی اول از خود می‏گرفت و به دیگران می‏داد . اگر می‏گفت جهاد فی سبیل الله ، در جنگها اول خود جلو می‏رفت،عزیزان خود را جلو می‏برد ، و قهرا دیگران نیز علاقمند می‏شدند ، شیفته می‏شدند ، عشق و شور پیدا می‏کردند که این مرد در راه هدف خود عزیزترین عزیزان خود را به کام مرگ می‏فرستند و اول خود مسلح می‏شود و در قلب لشکر دشمن قــــرار می‏گیرد ، خود ضربت می‏خورد ، دندانش می‏شکند ، پیشانیش می‏شکند ، آنوقت حقیقت را در وجود چنین شخصی‏ می‏دیدند.

برگرفته ازکتاب حماسه حسینی